155. Helemaal je eigen ding doen

I.

Kruip af en toe eens uit je Instagram/Bluesky/TikTok/Substack-bubbel en je vindt de mooiste websites. Een van mijn favoriete sites is die van V.H. Belvadi. Met liefde gemaakt, alsof je een roman leest. Mét een inhoudsopgave, hoofdstukken en paginanummers. In dit artikel beschrijft Belvadi zijn ontwerpkeuzes — mocht je daar net zo van smullen als ik.

Deze week kwam ik terecht op de website van webontwikkelaar en -ontwerper Henry Desroches¹. Bam — een snoeiharde kop bovenin: True terrors of the new dark web. Een overweldigende homepage met een keur aan fonts, pixel-art en contrasten. Met een briefje van de maker. Daarin schrijft hij: “this version of my website represents my first attempt at growing a digital garden — a place for rough drafts and indecipherable scrawling; for seedlings of ideas to be tended and stand tall in the fields.”

In zijn essay A Website To End All Websites (jongens, nogmaals, die vormgeving!) beschrijft Desroches waarom persoonlijke websites zo belangrijk zijn. “They let users of the internet to be autonomous, experiment, have ownership, learn, share, find god, find love, find purpose. Bespoke, endlessly tweaked, eternally redesigned, built-in-public, surprising UI and delightful UX. The personal website is a staunch undying answer to everything the corporate and industrial web has taken from us.”

Het heft in eigen handen nemen. Vind ik mooi. Daarom ben ik blij dat een aantal Nederlandse journalisten Unpause is gestart, een gamewebsite in eigen beheer en die ze kunnen vullen met artikelen die zij zelf graag maken. De site is gebouwd nadat Gamer.nl werd gesloten en PU.nl door de geldbeluste uitgever Reshift werd verkocht aan Maltese casinomaffia. Als je als gamejournalist onder eigen voorwaarden artikelen wil maken, kun je maar het beste een eigen platform bouwen.

Nu kunnen lezers doneren om ze te steunen. Het nadeel is namelijk wel dat een site in eigen beheer vaak weinig oplevert. Hopelijk gaat het Unpause lukken er een succes van te maken.

II.

Iedereen weet dat hoe ouder je wordt, hoe meer je op je ouders gaat lijken. Als kind leer je door te kopiëren, maar sommige dingen in je persoonlijkheid zitten dieper dan dat. Die zijn genetisch bepaald.

In de film Return to Seoul gaat het over die onvermijdelijke karaktertrekken. Twintiger Freddie is na haar geboorte in Zuid-Korea door een Frans koppel geadopteerd en bij hen opgegroeid. Als ze spontaan een reis boekt naar haar geboorteland, komt ze haar biologische vader op het spoor en besluit ze hem op te zoeken.

Ze treft een man die is gescheiden van haar moeder en een nieuw gezin heeft gesticht. Vader zegt altijd aan Freddie te hebben gedacht. Hij nodigt haar uit, bestookt haar met berichten en hoopt (— smeekt haar —) dat ze zal blijven. Hij is een triest figuur en drinkt te veel.

Freddie toont weinig emotie. Ze lijkt het allemaal te ondergaan. Ondertussen leidt ze een losbandig en impulsief bestaan. Relaties lijken weinig voor haar te betekenen. “Ik kan je met een vingerknip uit mijn leven verbannen”, zegt ze tegen haar Franse vriend die het hele eind is meegereisd om haar familie te ontmoeten. En ze meent het.

In de film volgen we zo’n tien jaar van Freddies leven, steeds met tussenpozen van een paar jaar. Ze keert regelmatig terug naar Korea, maar is onthecht en voelt zich daar net zo min thuis als in Frankrijk.

De relatie met haar biologische vader blijft ingewikkeld. In hem ziet ze zichzelf en een lot dat ze niet kan ontlopen. Net als hij kent Freddie geen grenzen en ze blijft proberen om aan de sleur van het leven te ontsnappen, op zoek naar wat ze níét heeft. Contact met haar biologische moeder, om maar iets te noemen. Als dat lukt, zou ze dan rust vinden? Eén keer raden.

III.

In de Iraanse film Offside van regisseur Jafar Panahi wordt een groepje vrouwen buitenspel gezet. Tijdens een kwalificatiewedstrijd van het Iraanse voetbalteam voor het WK van 2006 proberen ze het stadion in te komen om de wedstrijd te zien, maar alleen mannen mogen naar binnen. De gepakte vrouwen worden buiten het stadion vastgehouden om hen later aan de politie te overhandigen.

Voetbal is misschien niet politiek maar andersom is politiek wel voetbal. Hoe vaak gaat het tijdens een WK in een schimmig gastland niet over mensenrechten en uitbuiting?

In Offside blijven we constant bij het clubje vrouwen. Ze zijn simpelweg voetbalfans, maar mogen er niet naar kijken omdat ze nu eenmaal niet geboren zijn als man. Net als de vrouwen zien we als kijker nauwelijks iets van de wedstrijd. Wel zien we alle betrokkenen worstelen met de regels, die iemand nu eenmaal heeft bedacht maar die niet zijn uit te leggen².

Het is wel duidelijk dat de vrouwen hier onderdrukt worden. En toch juichen ze voor het nationale elftal, voor de vlag waaronder hun vrijheden beperkt worden. Het ligt dus niet aan het land zelf, maar aan de autoriteiten en de wetten die mannen hebben bedacht.

Offside is trouwens vooral een heel grappige en luchtige film die feestelijk eindigt. Voor Panahi moet elke film (altijd met kritiek) die hij in Iran weet te maken aanvoelen als overwinning.

PS.

Voor de liefhebbers van woordgrappen is er nu rename.world. Op de website kun je alle plekken op de wereld een andere naam geven. Zo wordt Dordrecht al gauw Dordschuin, Amsterdam wordt Bike Dodging Simulator en Weesp wordt Weeps (die vind ik zelf heel geestig). Niet alle namen zijn even gezellig, dat is dan weer de keerzijde van dit soort crowdsourcingprojecten.

In de online videotheek van Eye kun je nu gratis het gesprek terugkijken tussen Wes Anderson en Tilda Swinton waar ik een paar weken geleden over schreef. Ook gesprekken tussen Swinton en andere bevriende regisseurs staan online, zoals Pedro Almodóvar en Joanna Hogg.

In deze heldere video wordt uitgelegd waarom onze mentale ruimte zo snel vol raakt. Als je zit te scrollen of te swipen lijkt het alsof je weinig zit te doen, maar je houdt weinig ruimte over om na te denken, zegt neuroloog Richard Cytowic.

Altijd fijn, nieuw werk van The Veils. Hun nieuwe single heet Lungs. In juni verschijnt een nieuw album met de naam Fragile World.

Ik heb nog weinig naar het nieuwe album van Gorillaz geluisterd, maar deze korte film in de stijl van Disney’s Jungle Book bevalt me. “In a time of AI overload, this is our love letter to craftsmanship”, zegt regisseur Max Taylor. “We’re chasing the feel of pencil on paper. Paint on board. And all the imperfections that come with it.”

Je las blog №155, geschreven in de week van 23 februari tot en met 1 maart 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.