160. Blijven dobberen

I.

Je weet hoe het gaat. Je kijkt een paar avonturenvideo’s op YouTube en het algoritme doet de rest. Zo keek ik deze week naar The Voyage of the Sarimanok uit 1986.

Het begin zoog me er helemaal in. We zien een close-up van Bob Hobman die zich hardop afvraagt wat het eerder zal begeven: de bemanning of het schip. “Waarschijnlijk geen van beiden, maar mijn geduld is op.”

Een hoofd met groeven, een gele regenjas. Mooi contrast met de diepblauwe onstuimige oceaan achter hem.

Deze Bob Hobman verzamelde in de jaren tachtig een bemanning van zes personen die gek genoeg waren om de Indische Oceaan over te steken op een primitief inheemse trimaran. De reis ging van Bali naar Madagaskar. Hobman wilde aantonen dat de bevolking van Madagaskar ooit rechtstreeks uit Indonesië was komen varen.

Als je de film bekijkt zie je dat de reis inderdaad mogelijk is en dat daarmee alles is gezegd. Om eraan te beginnen is pure waanzin. Er zijn heftige stormen, er is een doodziek bemanningslid en de boot vraagt constant om reparaties. Na 65 dagen komen ze aan. Met de nodige fysieke en mentale kleerscheuren.

Over de reis is verder weinig informatie te vinden. Al blijkt dat Hobman er jaren later, in 2018, een verslag over schreef met de titel Sarimanok. Die zette ik meteen op mijn leeslijst na het zien van deze nachtmerrie op zee.

II.

Er zijn weer mensen onderweg naar de maan. Ze landen niet, maar slingeren eromheen en keren dan weer terug naar de aarde.

Het is wereldnieuws zoals het ruim vijftig jaar geleden was en toch hoor ik er minder mensen over dan ik had verwacht. Misschien omdat er al genoeg gebeurt op de wereld, die overigens prachtig werd gefotografeerd door NASA-astronaut Reid Wiseman aan boord van de Orion-capsule.

Een ruimtereis. Voor mij zal het een jongensdroom blijven, maar André Kuipers werd het de werkelijkheid. Hij bezocht het International Space Station twee keer. Deze week vertelde hij me hoe hij als kind naar de Apollo-missies keek en wist: dat wil ik ook. Pas toen Wubbo Ockels met een raket gelanceerd werd, durfde Kuipers te gaan hopen in plaats van te dromen. Niet alleen Amerikanen en Russen, ook Nederlanders konden dus naar de ruimte.

Van de maan heeft Kuipers heel even gedroomd, maar dat bleef bij dromen. “Toen Obama aankondigde terug naar de maan te willen, dacht ik wel: als ze opschieten kan ik misschien nog mee. Dat zit er nu niet meer in.”

De Verenigde Staten wil over een paar jaar astronauten op de maan laten landen. Er is enige haast. Net als in de jaren zestig is er een nieuwe spacerace aan de gang. China wil in 2030 namelijk landen op de maan.

Het zal niet alleen een overwinning zijn voor de Amerikanen als het ze lukt. De zonnepanelen van de Orion-capsule, waarmee astronauten door de ruimte worden vervoerd, worden in Leiden gemaakt. Een paar weken terug mocht ik er een kijkje nemen. De panelen voor een toekomstige missie stonden klaar. Met een clubje journalisten keek ik toe hoe ze langzaam uitvouwden, zoals ze dat over een paar jaar in de ruimte zullen doen.

Ik nam de weerspiegeling van mezelf in de zwarte zonnecellen even in me op. Ik mocht wel even fantaseren over hoe deze vervaagde weerspiegeling over een paar jaar, met Artemis IV, door de ruimte zal zweven richting de maan.

III.

Ik lees nog steeds moedig door in Eindeloos vertier (de vertaling van Infinite Jest) door David Foster Wallace. Ruim een maand geleden adviseerde de boekverkoper me: “Blijf ademen. Laat het rustig over je heen komen.”

Daar denk ik veel aan terug. Op de helft van het boek kan ik wel concluderen dat ik er veel plezier aan beleef én dat er soms geen doorkomen aan is. De ellenlange zinnen met onbegrijpelijke termen, zelfverzonnen woorden en afkortingen zijn best pittig. Vervolgens lees ik een hoofdstuk over hoe vader een piepend bed probeert te repareren en lig ik krom van het lachen.

Het lezen van Eindeloos vertier voelt alsof je een vormeloos stuk steen in handen krijgt, waar je zelf stukjes af moet bikken om de onderliggende schoonheid te ontdekken. Volhouden. Blijf ademen. Dat je dit boek nogal veel van de lezer vergt, hoort er nu eenmaal bij.

“In werkelijkheid is het boek een maalstroom van taal waarin je wordt meegesleurd, kopje-onder gaat en weer bovenkomt, maar nergens meer een kant of wal bereikt om kalmpjes op adem te kunnen komen”, lees ik in een essay van schrijver P.F. Thomése. “Je zit vast in dit uitdijend bewustzijn, in dit van alle ankers losgeslagen vocabulaire.”

Ik blijf dobberen en kom vast een keer aan land.

PS.

Vergeet niet af en toe een skatevideo te kijken, er worden nog steeds parels afgeleverd. Dit is een héle fraaie van Element en Thrasher.

Foto’s in slechte kwaliteit zijn helemaal hip, besefte ik toen ik bij Geese iemand met een Nintendo 3DS zag fotograferen. Ik schrijf erover in mijn blog op NU.nl.

Blogger Anil Dash kondigt de eindtijd aan voor het open internet. “The hectobillionaires have begun their final assault on the last, best parts of what’s still open, and likely won’t rest until they’ve either brought all of the independent and noncommercial parts of the Internet under their control, or destroyed them.”

Ruben Bos maakte een papieren versie van het online spelletje Wordle. Hij schrijft erover in zijn nieuwsbrief en op deze site kun je de downloadbare PDFs laten maken.

Op Unpause staat een mooi artikel over The Legend of Zelda: Wind Waker. En dan vooral het rustgevende karakter van de game. Het dwingt de speler namelijk om rust te pakken. Precies wat we nodig hebben in deze tijd van altijd aan staan voor nieuwe prikkels en meldingen en antwoorden en taken. “Je komt in een ritme en je kan niet ophouden met DINGEN DOEN”, schrijft Peter Nilsson over dat constante multitasken. “Ik heb sowieso een hekel aan open tabjes in mijn hoofd, dus elk verzoekje dat binnenkomt, handel ik het liefst meteen af. Ik probeer hier echt aan te werken. Ik probeer bij alles te denken ‘moet dit NU?’. Het antwoord is bijna altijd nee, maar dat betekent dan wel: leven met een open tabje, want ooit zal het toch moeten. Altijd maar dat moeten. Kotsziek van dat moeten.”

Je las blog №160, geschreven in de week van 30 maart tot en met 5 april 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.