163. Hup, naar buiten
I.
De toekomst is agrarisch, als je het komiek Zach Galifianakis vraagt. Hij zegt het in elke aflevering van zijn nieuwe Netflix-serie This Is a Gardening Show. Galifianakis heeft een passie voor het verbouwen van eigen voedsel en wil kijkers enthousiasmeren om hetzelfde te doen.
De serie is bijzonder charmant en met zes afleveringen van een kwartier per stuk ben je er in een avondje doorheen. De opzet is steeds ongeveer gelijk. Galifianakis ontmoet een aantal kinderen en daarna gaat hij op pad met deskundigen.
Daar steek je best wat van op. In de eerste aflevering zie je hoe appelbomen ontstaan door een tak van een bestaande boom af te snijden en die op een andere boom te plakken. “Alsof ik jouw hoofd zou afhakken en die op mijn lichaam zou zetten”, is de uitleg.
Galifianakis houdt het luchtig met plaagstootjes en grappen. In die rol, die je kent uit Between Two Ferns, is hij op zijn best. “Jullie hadden de zoektocht naar Bin Laden moeten leiden”, zegt hij tegen twee Franse wildplukkers met wie hij in een bos naar eetbare paddenstoelen speurt. En met een kind van vijf raakt hij verwikkeld in een steeds absurder gesprek, als het jongetje beweert elf kinderen te hebben.
Uiteindelijk slaagt Galifianakis er wel in om je te enthousiasmeren over tuinieren. Ik kan het weten, als iemand zonder groene vingers die nu popelt om zijn eigen tomaten te gaan kweken.
II.
De NS-wandeling is iets moois. Je begint bij het ene treinstation, volgt de roodgele vlaggetjes door een mooi natuurgebied en je eindigt weer bij een treinstation. Zo stapte ik zaterdagochtend vroeg uit bij Culemborg en liep ik door bossen en weilanden naar Beesd.
Online zie ik de route niet staan in de toplijstjes van NS-wandelingen, maar ik heb bijna 15 kilometer lang genoten. Het helpt dat het lente is, overal geel raapzaad in bloei staat en in elke sloot een treintje kuikens achter vader en moeder zwemt. Ook de koekoek is weer in het land. Zijn roep hoorde ik kilometerslang. Je weet nooit of de vogel dichtbij of ver weg is. Hij laat zich niet gauw zien.
Andere vogels wel. Het roodborstje, de pimpelmees, de tjiftjaf en de zwartkop. En als je ze niet ziet, dan hoor je ze wel. De beginnende vogelspotter (ik) neemt daarvoor de app Merlin mee, die meeluistert en herkent. Ik heb niet het geduld om vervolgens naar boomtoppen te turen. In een open veld spot een kievit. Onmisbaar, de kuif verraadt ‘m. De grote bonte specht laat zich ook een paar keer zien; zwartwit met felrode tinten.
Het enige nadeel van de NS-wandeling is dat je met de trein terug moet. Bij station Beesd zie ik dat er treinen uitvallen, vanwege een defect. Ik pak een buurtbusje dat naar een volgend station rijdt. Ik kom door dorpen als Enspijk en Deil waar hele straten vol hangen met oranje vlaggen. Men is hier klaar voor Koningsdag.
De buurtbus wordt door een man van ver boven pensioenleeftijd bestuurd. Hij trapt ‘m vol op de staart en steekt onderweg zijn hand op naar mensen die hij net niet van de sokken rijdt. Het busje vliegt zo hard de drempels over dat ik los kom uit mijn stoel. Bij station Geldermalsen pak ik dan eindelijk de trein naar Utrecht. Het is druk. Ik moet staan.
PS.
Er is eindelijk een trailer voor Coyote vs. ACME. De achtergrond van deze film is best boeiend. In 1990 schreef Ian Frazier een verhaal in The New Yorker over een verzonnen rechtszaak van Wile E. Coyote tegen ACME. Jaren later waren er plannen om van het artikel een film te maken. Daarbij betrokken: James Gunn en Will Forte. Vervolgens stopt Warner Bros de film in de ijskast om ‘m af te schrijven van de belasting. Nu zijn de rechten door Ketchup Entertainment gekocht en komt de film er alsnog.
Schrijver Colson Whitehead over AI: “It really makes those midnight chats with the love bot sort of bittersweet to know that the orgasms are measured in metric tons of melted glacier. Do you realize how much water and power it’d take to replicate the average writer’s narcissism, self-loathing and despair? It’d drain the Indian Ocean. You could light up Times Square for a year. We can’t afford it.”
In mijn wekelijkse blog op NU.nl schreef ik ook over AI. Niet schrikken, mijn foto staat er voortaan levensgroot boven. Ik ben niet anti-AI — alsjeblieft, schrijf de ruwe tekst van mijn opgenomen interviews uit — maar wel als we lijdzaam gaan staan toekijken hoe ons denkvermogen wordt weggevreten.
Is het eigenlijk oké om vijf jaar nadat een bericht online is gezet, daar nog op te reageren? Dat vraagt blogger David Friedman zich af, die het toch maar besluit te doen.
Je las blog №163, geschreven in de week van 20 tot en met 26 april 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.