165. A Moon Shaped Pool, tien jaar later

I.

A Moon Shaped Pool kwam tien jaar geleden uit. Dat betekent dat Radiohead al tien jaar geen album heeft gemaakt. Er is niets nieuws in zicht.

Ik hou van A Moon Shaped Pool. Het klinkt filmischer dan alle andere albums die de band heeft gemaakt. Dat hebben we te danken aan Jonny Greenwoods klassieke strijkercomposities, gespeeld door het London Contemporary Orchestra.

Het is een best wel zwaar album en heel persoonlijk voor Thom Yorke. Hij zingt over verlies, verwerking en probeert zichzelf weer bij elkaar te rapen. Uit Decks Dark: “Then into your life, there comes a darkness / There’s a spacecraft blocking out the sky / And there’s nowhere to hide.”

Yorke was de helft van zijn leven samen geweest met de vrouw van wie hij nu net was gescheiden. Hij zat ook al zijn halve leven in Radiohead. Ik kan me zo voorstellen dat hij toe was aan iets nieuws. Als je wilt, kun je de teksten over afscheid en een nieuwe vrijheid ook plakken op het naderende einde van de band.

In Glass Eyes zingt Yorke dat hij uit een trein stapt. Hij staat op een angstaanjagende plek, ziet alleen beton-grijze gezichten. Hij voelt een paniekaanval opkomen, vraagt zich af of hij moet omkeren. Hij moet daar weg. “Where the path trails off and heads down the mountain / Through the dry bush, I don’t know where it leads / And I don’t really care.”

Misschien bekoelde niet alleen de liefde voor zijn ex-vrouw, maar ook die voor Radiohead. “Ik voel deze liefde tot in mijn kern”, zingt hij in de outro van Glass Eyes. “Ik voel deze liefde koud worden.”

Terwijl ik wachtte op Radiohead-nieuws, pompen Yorke en Greenwood er drie albums uit met hun nieuwe band The Smile. Met plezier, los van het Radiohead-keurslijf. Vrijheid. Greenwood maakte fantastische filmscores¹. Yorke bracht Anima uit, een geweldig solo-album. Overige bandleden waren druk met eigen projecten en Colin Greenwood tourt als een van de Bad Seeds mee met Nick Cave.

Komt er ooit nog iets nieuws van Radiohead? Of blijft de band alleen zo nu en dan shows spelen met ouder werk? True love waits, zingt Yorke op een van de mooiste Radiohead-liedjes. Daar klamp ik me dan maar aan vast. Just don’t leave, Radiohead. Don’t leave.

II.

Veel aandacht deze week voor de honderdste verjaardag van sir David Attenborough. Terecht. De Britse filmmaker bracht wonderen uit de natuur via de tv naar de huiskamer. Zijn stem is onmisbaar voor het genre natuurdocumentaire, dat hij praktisch zelf vormgaf.

Een eeuw oud of niet, Attenborough maakt nog steeds films en series. De laatste jaren laat hij niet slechts een momentopname zien van de natuur, hij kijkt ook voor- en achteruit. In zijn honderd jaar op aarde zag hij de wereld veranderen. Soms ten goede, soms helemaal niet. In zijn vorig jaar verschenen documentaire Ocean krijg je schokkende beelden van hoe de oceanen verwoest worden en wat dat op de lange termijn voor ons betekent.

Deze week keek ik naar A Gorilla Story op Netflix. Een van de bekendste fragmenten uit het gefilmde leven van Attenborough is zo’n vijftig jaar oud. In het fragment bezoekt hij een familie gorilla’s in Rwanda, waar een jong aapje genaamd Pablo een heerlijk tegen de filmmaker aan vlijt. Een moment dat Attenborough zelf nooit is vergeten.

Afstammelingen van de familie gorilla’s die toen in beeld werd gebracht, zijn nog steeds te volgen. Ze hebben een speciale plek in Attenboroughs hart. “Er schuilt meer betekenis en wederzijds begrip in het uitwisselen van een blik met een gorilla dan met welk ander dier dan ook dat ik ken”, zegt de natuurfilmer.

De nieuwe documentaire verweeft nieuwe beelden van de huidige familie met scènes uit het verleden, terwijl de oude Attenborough herinneringen ophaalt en het nieuwe verhaal aan ons vertelt. Ondertussen richt hij een monumentje op voor zijn voorganger, biologe Dian Fossey, die het gorillareservaat oprichtte.

Niet dat het de grote Attenborough-show wordt. Het draait om de gorilla’s. En die volgen we terwijl ze een Shakespeareaans drama lijken te doorleven. Compleet met verbanningen, grof geweld, jaloezie en wraak. Ga dat zien.

PS.

Volgende maand start een nieuwe sketchshow van Larry David (Curb Your Enthusiasm). Ik heb geen idee welke chaos ons nu weer te wachten staat, maar uitvoerend producent Barack Obama is alvast naast David te zien in de teaser.

Op mijn blog voor NU.nl schreef ik over de AI-kloon van Ruud Gullit. De oud-voetballer zat een week geleden bij RTL Tonight te vertellen over kunstmatige intelligentie en mij bekroop het gevoel dat hij geen idee heeft waar hij het over heeft.

Karin Spaink, medeoprichter van de digitale burgerrechtenorganisatie Bits of Freedom, overleed deze week. “Exit Spaink - mijn allerlaatste stukje”, schreef ze in haar afscheidsblog. “Als alles volgens plan is verlopen, ben ik vanochtend overleden – een dood waarvoor ik zelf heb gekozen, en die ik maandenlang heb besproken en voorbereid.”

Ik ben de laatste tijd weinig aan het spelen, maar deze week verschenen toch een paar trailers van games waar ik zin in heb. Stranger Than Heaven, bijvoorbeeld, een ambitieuze nieuwe game van de makers van de Yakuza- en Like a Dragon-series. Het verhaal begint in 1915, maar beslaat vijftig jaar en brengt je in verschillende wereldsteden. Een van de personages is Snoop Dogg met een hilarische gevlochten baard.

En er komt een remake van Star Fox 64 voor de Nintendo Switch 2. Online lees ik veel kritiek op hoe de personages eruit zien, maar ik kan het poppenachtige uiterlijk juist enorm waarderen.

Het tweede seizoen van Daredevil: Born Again zit erop. Het was een heel sterk seizoen dat parallellen trekt met Trump en ICE. Mocht je van Marvel houden maar de laatste tijd zijn afgehaakt: deze serie kun je gerust eens proberen. Ik genoot van de harde actie, de politieke spelletjes en het rechtbankdrama.

Je las blog №165, geschreven in de week van 4 tot en met 10 mei 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.