167. Het zuchten van bomen

I.

Voor wie een mooi boek wil lezen van minder dan 150 pagina’s kan ik Het zuchten van bomen van Roanne van Voorst aanraden. Het gaat over een meisje dat aan de rand van het bos opgroeit met haar vader (fanatiek bosbouwer) en moeder (fanatiek biologe). Het eenzame meisje ontwikkelt een band met een beukenboom in de buurt.

In de dunne roman volg je tientallen jaren in de levens van de dochter, haar familie én de boom. Delen van het boek beleef je vanuit het perspectief van de beuk. De boom wordt niet vermenselijkt, maar beschreven als een bewustzijn dat gewoon ís. Dat is knap beschreven door Van Voorst. Haar vertelstijl lijkt misschien afstandelijk, maar is stiekem heel mooi. Als lezer zweef je daardoor zelf boven de mens en de natuur.

Door afstand te nemen en de mensheid vanuit de boom te observeren, komt ze tot mooie commentaren.

“De menselijke wens tot het zoeken van zichzelf op vreemde plekken leek hem te passen bij die andere merkwaardige menselijke karakteristieken: bij het willen onderzoeken van wat nog niet bekend is, bij het vormen van een individueel bewustzijn, en de neiging tot het formuleren van opinies en wensen die daarbij hoorde. Daar deden bomen allemaal niet aan. Die zijn reactief, ze leven in wat is, niet in wat anders zou kunnen.”

Het zuchten van bomen staat vol met dit soort teksten. Van Voorst beschrijft mos als “een an al gematerialiseerde weerstand en geduld”. Als het meisje opgroeit en naar de stad verhuist, heeft Van Voorst weinig woorden nodig om het gemis van het bos te schetsen: “Bij het vogelhuisje bleef ze even staan, aarzelde of ze er een zou kopen, maar legde in plaats daarvan een vetbol in haar mandje - makkelijker op te hangen aan de spijlen van het Franse balkon.”

Zowel het meisje als de boom maken in hun levens grote veranderingen door en toch blijven ze aan elkaar verbonden. Op een bijzonder fraaie manier schrijft Van Voorst over levens die plaats maken voor elkaar, terwijl de essentie van het leven op aarde altijd doorgaat. Ontroerend, klein boek.

II.

“Always make a soundtrack”, zegt hoofdpersonage Stacey Rockford in de game Mixtape. “Because pretty soon you won’t be listening to music, you’ll be listening to who you were.”

Als ik denk aan de keren dat ik mijn leven van een soundtrack voorzag, moet ik denken aan Chet Baker op mijn oren in de persruimtes op techbeurzen. Ik denk aan MGMT tijdens bloggen in de nacht. Of fietsen door de regen met The National. Hele normale dingen in het leven krijgen plotseling iets episch.

In Mixtape volg je drie vrienden op hun laatste avond samen. Stacey gaat na het eindfeest van highschool naar New York om haar dromen als muziekcurator na te jagen. Daarvoor moet ze een laatste reis met haar vrienden Van en Cassandra skippen. Dus maken ze zich op voor een avond waarin nog een keer alle remmen los gaan.

Muziek speelt een grote rol in het spel. Stacey heeft een mixtape gemaakt en de nummers die daarop staan, vormen de achtergrond van de herinneringen waarmee je de vriendengroep leert kennen. Het verhaal speelt zich af in de begin jaren negentig. Ik wist dat het goed was toen Just Like Honey van Jesus and the Mary Chain begon. Dat is zo’n liedje uit mijn eigen vormende jaren, toen ik mijn liefde voor muziek én film ontdekte. Just Like Honey klinkt aan het einde van Sofia Coppola’s Lost in Translation.

Mixtape leunt hard op de nostalgische gevoelens van de speler. Het spel bestaat uit korte vignettes waarin je herinneringen ophaalt. Aan die keer dat een vriendin dronken was op een feestje bijvoorbeeld. Of die keer dat je voor het eerst zoende. Alles in die zorgeloze jaren leek het belangrijkste ooit. Alsof alles er vanaf hing. Uiteindelijk leer je dat niets voor eeuwig duurt.

PS.

Deze website is een uitgebreide ode aan de walkman. Een schatkist voor iedereen die van retrotech houdt. En wie houdt daar niet van?

Heerlijk, een video van acht jaar oud die nog steeds vrij spot-on is.

Het viel je misschien ook al op, maar de kwaliteit van smartphonefoto’s wordt minder. Dat komt omdat fabrikanten zich zoveel bemoeien met nabewerking. Marques Brownlee laat zien hoe dat zit.

Studio Laika komt met een nieuwe film en dat is goed nieuws, want zij maakten eerder Coraline en Kubo and the Two Strings. Net als die titels wordt ook de nieuwe film, Wildwood, animatie in stopmotion. De trailer ziet er al schitterend uit.

Je las blog №167, geschreven in de week van 18 tot en met 24 mei 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.