177. Plat vermaak

I.

Regisseur Tom Six is in het nieuws. Hij laat weten dat hij al veertien jaar leeft met multiple sclerose (MS). Daarover heeft hij een film gemaakt: The End of Tom Six. Op 15 augustus verschijnt-ie op YouTube. Volgens een persbericht zorgde stress er de afgelopen jaren voor dat de gezondheid van de Nederlandse shockregisseur snel zou hebben verslechterd.

“Ondanks lovende recensies en fans die smeekten om een uitgave van The Onania Club (2019), weigerde een door politieke correctheid gedomineerde industrie de film aan te raken”, meldt het persbericht. “Al zes jaar leeft hij in totale isolatie, opgesloten in de duisternis van zijn Amsterdamse woning, met niets meer te verliezen en gedreven door een extreme obsessie om nog één laatste keer te creëren.”

Dat leverde blijkbaar een speelfilm-documentaire (een docu met acteurs) op, waarover verder weinig bekend is. Behalve dat de absurditeit van het bestaan en “het gebrek van artistieke vrijheid in de filmindustrie” (zucht) aan bod komen.

Als je Tom Six niet kent, dan ken je waarschijnlijk wél The Human Centipede. Ook als je de films nooit hebt gezien (zoals ik), heb je er misschien van gehoord. Ze gaan over een Duitse arts die toeristen ontvoert en aan elkaar naait als een menselijke duizendpoot. The Human Centipede staat steevast in de lijstjes met de goorste films ter wereld. In verschillende landen werden ze zelfs verboden.

Minder bekend dan The Human Centipede is de film I love Dries, de film die Six samen met Dries Roelvink maakte. Die heb ik inmiddels wel gezien. Het gaat over een Nederlands stel dat de volkszanger ontvoert omdat ze een kind van hem willen. In deze vroege film van Six (uit 2007) is al genoeg smerigheid te zien. Het echtpaar woont in een caravan, zit onder de vlekken, vreet alleen maar frikandellen met veel saus en ligt ruftend naast Roelvink in bed. Ik raad ‘m niet aan¹, al is de film beroemd en berucht onder liefhebbers van Nederlandse underground-/cultfilms.

Je vraagt je af hoe Roelvink zich ooit voor deze film heeft laten lenen. Ik kan me niet voorstellen dat zijn fans de doelgroep vormen. Later zei hij tegen Nieuwe Revu dat hij spijt had van I love Dries: “Tjonge jonge, wat was dat slecht zeg.”

II.

Voor mijn twaalfde verjaardag kreeg ik van mijn ouders een Xbox. Het was mijn eerste echte spelcomputer. De game die erbij zat was Halo: Combat Evolved.

Ik weet nog hoe overweldigend het was om Halo voor het eerst te spelen. Er zijn stukken uit die game die zijn verankerd in mijn herinnering. Neem de landing op Halo: een ringvormige planeet die later een gigantisch wapen blijkt te zijn. Als je de camera omhoog laat gaan, kun je de hele wereld zien. Ik vond het als tiener waanzinnig en nu eigenlijk nog steeds.

Jarenlang bleef ik Halo spelen. Ik sleepte mijn Xbox mee naar LAN-parties of speelde met vrienden in splitscreen multiplayer op een te kleine tv, terwijl we Jupilers wegtikten. Met het krachtige pistool was ik heer en meester in het level Hang ‘em High.

Deze week verscheen een volledig nieuwe versie van het eerste Halo-avontuur. En die heb ik weer gekocht, gewoon om te zien hoe het er met de techniek van nu uitziet. (Mooi, maar niet zó mooi als moderne blockbusters.) En omdat deze op-en-top-über-Xbox-game na 25 jaar voor het eerst uitkwam op de PlayStation.

Halo staat nog steeds als een huis; daar hoef ik weinig woorden aan vuil te maken. Hooguit valt me nu iets meer op hoe simpel het leveldesign en het verhaal is, maar dat kun je een oude game niet kwalijk nemen.

De meeste nostalgische magie zit ‘m voor mij uiteindelijk in de muziek. Ik kom het hoofdmenu nauwelijks voorbij omdat de muziek zo goed is. Het mannenkoor dat religieus aandoet verandert in iets episch zodra de strijkers en percussie erbij komen. Het contrast tussen mysterieuze sacraliteit en futuristische sciencefiction is wat mij betreft sowieso wat Halo bijzonder maakt.

Maar ook in de game zelf is die muziek ongelooflijk. Net als ik een kamp met aliens naar de sterren heb geschoten, klinkt het nummer A Walk in the Woods. Waanzinnig. Ik sta even stil om te luisteren, voordat de volgende monsters zich aandienen.

PS.

Ik heb vorige week genoten van Christopher Nolans The Odyssey. Maar de versie van The Simpsons is ook goed.

RTV Utrecht heeft een geweldig interview met volkszanger Justen de Wildt van zomerhit Cheerio. Met citaten als: “Ja, het mooie Veenendaal. Veenendaal is mooier dan Parijs zeggen ze. Ik vind het ook echt mooier dan Parijs. Hier praat je gewoon Nederlands. In Parijs praat je Frans, en dat kan ik ook niet zo goed.” En: “Mijn favoriete plek is toch wel mijn huis. Dat is iets waar ik toch wel iedere dag ben.”

Ik keek dit interview van Andrew Callaghan met Louis Theroux op Channel 5. Prettig om te zien hoe goed deze mannen elkaars werk kennen, herinneringen ophalen en elkaar tips geven. Maar het mooiste vind ik het enorme arsenaal aan accenten van Theroux in zijn anekdotes.

Een nieuwe film van en met Michael B. Jordan. Daar kijk ik naar uit. Het wordt de tweede remake van The Thomas Crown Affair. Heerlijk, dat laatste shot in de trailer.

Ik ben erachter gekomen dat er een musical over het leven van Fear and Loathing-schrijver Hunter S. Thompson bestaat. De trailer is al hallucinant. Ik heb nog geen volledige registratie van de show gevonden, maar ik blijf zoeken want ik wil dit zien.

Je las blog №177, geschreven in de week van 27 juli tot en met 2 augustus 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.