178. Gone fishing

Hallo daar! —

Na ruim drie jaar wekelijks bloggen ga ik er nu een maand tussenuit. Kan ik me mooi even concentreren op andere dingen (dat rijbewijs komt er ook niet vanzelf) en keer ik daarna weer terug.

Ik laat jullie graag achter met de tip om Widow’s Bay te kijken op Apple TV+. Die serie speelt zich af op een eiland waar bovennatuurlijke dingen gebeuren. De kleurrijke bewoners kunnen het eiland niet af, anders staat hen een tragisch lot te wachten. De personages zijn soms humoristisch, maar de serie is nagelbijtend spannend op de momenten die ertoe doen.

Voor mij was de sfeer van deze serie al genoeg om eraan verknocht te raken. Ook de muziek is geweldig. Het einde van het eerste seizoen vliegt misschien wat uit de bocht én is wat voorspelbaar, voor mij mocht dat de pret niet drukken. Ik hou van deze komische, cosy horror die uiteindelijk ook gaat over de vraag waarom je kinderen op een gedoemde wereld zou willen zetten. (Het antwoord komt neer op liefde, daarvoor moet je de serie maar kijken.)

PS.

Bobby Fingers is terug met een nieuw miniatuurwerk, dit keer maakt hij de slaapkamer van Johnny Depp en Amber Heard na. “Strange color to paint a bedroom”, zegt hij over de blauwe muren. “I was gonna make a joke about it being like sleeping up a Smurfs arse.” Fingers laat zich weer heerlijk afleiden. Door een rattenplaag, een wijnmakerij en een wedstrijd met zijn vrouw. Tegen het einde komt alles prachtig samen.

Op NPO Start kijk je naar I Am Martin Parr, een documentaire over de vorig jaar overleden Britse fotograaf die in suikerspinkleuren het normale leven van mensen tot kunst verheft. Genieten. (Wel vervelend: waarom kort NPO toch altijd documentaires in?)

Schrijf niet met AI. Nooit. Dat betoogt Bret Stephens in The New York Times. “The problem with writing with A.I. is that it’s mentally enfeebling — an escalator toward a result when you really need to make a daily habit of taking the stairs. As it becomes ubiquitous, it undermines not only our individual ability to write but also a society’s collective ability to reason, a culture’s inner capacity to create and everyone’s reason to care.”

De 84-jarige Jerry Gretzinger brengt al decennialang een wereld in kaart die niet bestaat. Het levert een bijzonder kunstproject op.

Mijn vriendin en ik zijn verslingerd aan Murdoku, de puzzelhype van het moment. Verschillende media schreven er al over, maar niemand had eraan gedacht om de bedenker te interviewen. Dus ik stuurde hem een mailtje voor mijn blog op NU.nl.

Tot over een maand!

Je las blog №178, geschreven in de week van 3 tot en met 9 augustus 2026. Abonneer je op mijn nieuwsbrief en je ontvangt ‘m elke zondag gratis in je mailbox.