179. Man met rijbewijs

I.

Ik ben terug van blogvakantie. Ik had die ruimte even nodig om te transformeren in een Man met Rijbewijs. Dat betekent: meer rijlessen in de week, meer YouTube-video’s over autorijden kijken en op een druilerige donderdag mijn examen afleggen. “Gefeliciteerd”, zei de examinator die jonger was dan ik. “Ging goed toch?”

Goed genoeg in elk geval. Aan het begin van de rit haalde ik vlak voor een gevaarlijk kruispunt een fietser in, ik reed bijna in op een groep overstekende ganzen en de motor sloeg een keer af. Maar ingrepen bleven me bespaard en ik bleef kalm toen een BMW me afsneed.

Dus nu heb ik mijn rijbewijs en mag ik de weg op. Zo zie je maar, je bent nooit te oud om te leren.

II.

In 2019 liet Louis Theroux zich in de Utrechtse Janskerk interviewen door Janine Abbring. Ik ging er met een vriend naartoe en we kwamen laat binnen. Het was al bomvol in de kerk, waardoor we achteraan moesten zitten en vooral tegen achterhoofden aankeken.

Theroux was in het land vanwege de Nederlandse uitgave van Gotta Get Theroux This (vertaald als Geen taboe voor Theroux). Die middag had ik een Engelstalig exemplaar gekocht bij de lokale boekhandel. Het zou me niet gebeuren dat ik bij het evenement geen boek meer kon kopen om te laten signeren. Dat overkwam me ooit bij een lezing van Nick Cave in de bibliotheek van Utrecht. Mij pakken ze niet twee keer.

Na het interview bedankte ik Theroux voor zijn inspirerende manier van journalistiek bedrijven en hij bedankte mij voor de vriendelijke woorden. Daarna schreef hij weird wishes in mijn boek.

De biografie belandde daarna zeven jaar ongelezen in mijn kast (het interview had ongeveer zijn hele carrière behandeld waardoor ik weinig behoefte voelde om meteen te beginnen), maar tijdens mijn korte blogvakantie ben ik er eindelijk in begonnen. Het boek is een curieuze mix van persoonlijke anekdotes, het navertellen van scènes uit zijn documentaires en kijkjes achter de schermen. Ik vond het heerlijk.

Het zorgde ervoor dat ik allerlei programma’s van Theroux ben gaan terugkijken. Over de Westboro Baptist Church bijvoorbeeld. The Most Hated Family in America is een Theroux-klassieker, over doorgedraaide christenen die demonstreren tegen homoseksualiteit en roepen dat iedereen behalve zij naar de hel gaat.

Theroux ging, verspreid over twaalf jaar, een paar keer terug naar de kerk. De laatste documentaire is de moeite waard, omdat die mooi laat zien hoe zelfs de meest overtuigde haatprediker uiteindelijk wordt opgescheept met een ongelukkig leven.

Theroux komt vaak terecht op bizarre plekken waar mensen zijn losgezongen van de realiteit. Vervolgens zoekt hij daar naar menselijkheid. Hij maakte portretten van neonazi’s, influencers in de manosphere, UFO-believers en prostituees. “Early in my career, journalists sometimes asked if I ever worried whether I might run out of weird subjects”, schrijft Theroux in zijn biografie. Hij kan het zich niet voorstellen.

“Weirdness is built into the human condition. It is an inescapable fact of life. We are born. From somewhere invisible to us our consciousness emerges. It flickers for a few years, lighting up our crania like the flame inside a magic lantern, then sputters out. A once-thinking, once-feeling mass of humanity becomes inanimate. In the passage between those two points, we are slaves to a set of impulses hidden from us, both within us and without. Sex is weird, religion is weird, family is weird. Having sex with multiple partners is weird. Having sex with the same person for seventy years is also weird. Our emotions are weird, and not having emotions is weird. Death is really weird. I find it hard to imagine what a rational human would even look like. I am getting a vision of Spock, but he was half-Vulcan.”

III.

Tijdens mijn blogvakantie schreef ik niet, maar ik heb wel aan mijn website zitten sleutelen. Er is van alles veranderd en toegevoegd en toch lijkt alles op het eerste gezicht nog hetzelfde. Een korte update-log:

• Het lettertype is veranderd van Arial naar Source Serif 4, omdat ik de teksten een meer boekachtige uitstraling wil geven.
• Alinea’s springen voortaan in en de tekst is aan beide kanten uitgevuld, met woordafbraak.
• Er is een menu! Daar kan ik alle kanten mee op. Voor nu vind je er alvast een blogroll (met blogs van anderen die ik graag lees) en een bibliotheek met een lijst van alle boeken die ik sinds 2017 heb gelezen.
• Ik heb een RSS-feed toegevoegd. Daarmee kun je deze blog dus ook volgen via RSS-readers. Een uitkomst voor wie geen fan is van Substack. (En op mijn eigen website lees je mijn blogs zoals ze bedoeld zijn, in mijn eigen vormgeving. Ik heb zelfs zitten twijfelen of ik niet moest stoppen met Substack, om lekker introvert in de luwte van mijn eigen site te gaan schrijven. Maar voorlopig houd ik het zo.)

PS.

Matthijs van Nieuwkerk heeft een interviewpodcast met de naam Schuilen in Schoonheid. Hierin spreekt hij mensen die vertellen waar ze hun heil zoeken in bange dagen. Ik heb genoten van de eerste twee afleveringen, met Astrid Holleeder en Fresku.

Voor wie van leuke dingen houdt: ‘Weird Al’ Yankovic bezocht NPR voor een Tiny Desk Concert.

Westside Cowboy is een lekker energieke gitaarband die ik begin dit jaar in het voorprogramma van Geese in Paradiso zag. Hun debuutplaat It Goes On is nu uit. Hieronder zie je ze spelen bij Jools Holland.

Ik heb genoten van dit interview van Gijs Groenteman en Maral Noshad Sharifi met schrijfster Carry Slee.

Ik was niet op Lowlands maar heb wel een en ander gezien op tv. Hoogtepunt: IJSLAND.