181. Don't Look Back in Anger

I.

Een concert zoals Oasis vorig jaar in Wembley zal ik niet gauw meer meemaken. Het samengebalde gevoel van verwachtingen dat met 90.000 man tegelijkertijd ontlaadde was buitengewoon.

Oasis: Don’t Look Back in Anger, de film die van de reünietour werd gemaakt, weet dat gevoel van de afgelopen concertreeks precies te vangen. Razend knap. Naast publieksbeelden, repetities en interviews met de Gallaghers zie je ook miniportretten van fans. Je ziet hoe niet alleen Britse fans uit hun dak gaan, maar dat de muziek net zoveel betekent voor Koreanen en Brazilianen.

Ik groeide op met de branie van Oasis op MTV en TMF, maar miste hun laatste concert in Amsterdam in 2009. Dat de band ooit nog samen zou komen, leek onwaarschijnlijk. Dus toen het vorig jaar alsnog gebeurde, boekte ik samen met vrienden direct kaarten voor Londen en maakte daar, volledig meegaand op de hype (merch kopen, pints drinken, in de armen van vreemden vallen), het concert van mijn leven mee.

Dat gevoel, de tranen en het kippenvel kwamen weer helemaal terug tijdens het kijken van de documentaire. Het blijft ergens bizar dat Oasis een band is geworden die voor zoveel mensen iets in hun leven heeft betekend. Na afloop had ik het erover met een vriend. Het concert drukte ons met de neus op de feiten: volledig gedreven op nostalgie moest vanzelf terugdenken aan de momenten in je leven waarop de muziek van Oasis er voor je was. Kop omhoog, schouders naar achteren, armen wijd: wij tegen de wereld.

Daarom was het ook zo tragisch dat de Gallaghers elkaar zelf in de haren vlogen tot het punt dat de band niet meer bestond. Gelukkig hebben ze elkaar weer gevonden. Ouder en wijzer, denk je in de film te zien, tot Liam opduikt in de repetitieruimte en direct alles naar zijn hand zet. Een paar nummers zingen en weg is ie weer. De rest van de band blijft wat verward achter, maar ze kunnen er inmiddels om lachen. Vergeving en acceptatie zijn sleutelwoorden in de film.

Naarmate de tour vordert, zie je de broers dichter naar elkaar toe groeien. Ze zijn water en vuur, maar ze leven op hun eigen manier allebei voor de band. Oasis zal hen redden, zoals het hun fans redt. (Volgend jaar in de ArenA!)

II.

De tour van Oasis leverde vorig jaar ook op sociale media waanzinnige beelden op. Filmmaker Daniel Broadley was aangesteld om momenten tijdens de concerten vast te leggen. Hij bedacht gaandeweg het concept ‘postcards’, ansichtkaarten. Dat zijn statische shots van momenten op het podium, fans in het publiek en belevenissen buiten de stadions. Ik vind die beelden echt waanzinnig, niet alleen qua cameravoering, bokeh en inkleuring, maar ook omdat ze daadwerkelijk het gevoel van de tour vangen.

Broadley vertelt erover in een interview met PHOTO CINEMATICA. Dikke aanrader trouwens. “We hadden het idee om momenten te vangen”, zegt hij. “Het moesten ingezoomde momenten worden van bepaalde culturele gebeurtenissen rondom Oasis.”

Vooral deze video gaf Broadley inspiratie. Het is 27 april 2025 en Liverpool wordt voor de twintigste keer kampioen van de Premier League. Jacob Davenport filmt een aantal jongeren die op een dak klimmen om het feest beter te kunnen bekijken. Op de achtergrond: het stadion en sporen van de rode rook. “Het shot vertelt alles in één keer”, zegt Broadley. “Ik dacht: ‘Wat? Dit is geweldig.’ We moesten proberen om dit soort beelden op de een of andere manier rondom Oasis te maken.”

Dus stuurde Broadley zijn team op pad om dit soort beelden te maken. Ze speurden naar boeiende mensen en boeiende momenten. “Wachten is de enige manier om een goede postcard te maken”, zegt hij. “Dat was best eng. Soms vond je een interessant persoon die niets interessants deed. Dan hield je het kader en hoopte je maar dat er toch iets zou gebeuren, zoals dat hoort bij een Oasis-concert.”

Dat gold niet alleen voor het publiek, ook voor de band. Broadley vertelt hoe hij een heel nummer lang Noel Gallagher filmt, hopend op een bijzonder moment. “En toen kwam Liam voorbij en gaf hem een boks. Perfect in het midden van het kader. Mijn instinct was om te bewegen omdat Noel uit het kader bewoog, maar als ik naar mijn instinct zou luisteren, had ik het moment gemist.”

Het vaste kader geeft zo’n beeld de uitstraling van een (bewegende) ansichtkaart. Het is een herinnering aan een moment en een plek. Wat ook helpt is het vaak gruizige beeld en de kleurcorrectie die de video’s een laag van nostalgie meegeven. Daarnaast maakte Broadley veel gebruik van een Petzval-lens. Zo kon hij Liam Gallagher haarscherp vastleggen, met het publiek als een duizelingwekkende waas op de achtergrond. “Dat geeft beelden een droomachtig effect”, zegt de filmmaker. “Het tilt de werkelijkheid die zich daar afspeelde naar een hoger niveau. Al het bier dat de lucht in ging, raakte de hoeken van het beeld en veranderde in een soort smeuïge, schilderachtige vaagheid. Handen bevonden zich aan de rand van het beeld, waar ze veranderden in pixels en beweging.”

Prachtig om te zien. Ik bedoel maar, kijk naar deze man. Op de Substack van Broadley staan nog veel meer postcards bij elkaar.

Broadley ging de hele tour met Oasis mee. Hij zag daar overal van dit soort beelden. “Er was iets veranderd sinds Oasis in 2009 was gestopt. Toen werd de band veel meer geassocieerd met voetbalpubliek, veel ruiger. Nu was het een soort Woodstock. Er waren vreemden die elkaar vonden, volwassen mannen die stonden te huilen en er waren veel kinderen bij. Het mooie was dat er niet alleen diehard-fans vooraan stonden met casual fans achterin. Overál stonden diehard fans.”

PS.

Kunstmatige intelligentie bereidt de apocalyps voor en heeft dus geen tijd om de nieuwsbrief van Micha Wertheim te tikken. Wertheim schrijft:

Vandaar, beste lezer, dat je het ook deze keer weer met mijn zelfgeschreven kromme zinnen moeten doen. Volgens onze premier is dat heel inefficiënt, maar zelf geloof ik steeds meer dat wie echt efficiënt wil zijn net zo goed van een flat kan springen.

Voor mijn blog op NU.nl offerde ik mezelf deze week op door naar Odysseus: The Fall te kijken. Dat is een verfilming van de Odyssee van Homerus, vrijwel volledig met AI gemaakt. Er zit nu en dan een geslaagd beeld in de 2,5 uur durende slopbuster, maar de film zelf is saai en ongelooflijk inconsistent.

Matt Berninger verrast met een nieuwe EP: Type It Up. Een paar nieuwe eigen liedjes en covers van Blue Monday (New Order) en Who Loves The Sun (The Velvet Underground).